اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شعر ، از دست دادن ِ عشق است

بعد ِ از دست دادن ِ ايمان ...

ميکشم به دوش کوله اي از زخم
زخم بی مرهم در روح خاکستری
گرم ميماند ، آرام ميماند

رقم زد سرنوشت
تهی ترين بودن را در وجودم !

شماها که عادت دیرینۀ تان است!

هر مارکی دلتان میخواهد بچسبانید!

اصلا بگویید این نوشته ها پارسی نیست!!!

نوشته های بنجلِ چینی است!

به حالِ من که فرقی نمیکند

من فقط میخواهم حرفِ دلم را بزنم!

من مینویسم ؛ پس هستم!!!

رفق فابریکشه....

مستی ما مثل یک بطری آبمعدنی در برابر دریاست

و خستگی چشمهایمان.

من همانم كه بوده ام اما

آسمان سقف ِ با دوامي نيست

دیگر اين قصه باورم شده است

كه مرا پشت سر گذاشته اي

مثل يك بچه ي سر راهی ..