اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نمی‌توانم برایت شعری نگویم
نمی‌توانم دست‌‌های غمگینم را
روی مژه‌گان خیسم نفشارم
غمم بسیار سنگین است

نارنگی خوشرنگ
در بشقاب زمستانی...
یاد تو می‌افتم :
بی تو برای هر چه نارنجی
دلم تنگ است.

چشم خیس و ترم....عزیز

می‌وزی بر من

ناگهان سر می‌روم از تو.

نمی دانم چرامنی که یک سوزن رادرمیان انبارکاه بارهایافته بودم نم توانم راهی بسمت قلبت پیداکنم؟