اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خوب بزار من ببرمش ...لعنتی تنهامم نباشه.....

خدایا این روزها همان روزهای مباداست ، معجزه کن

خنده هامان را در ذهن خط خطی ام حک میکنم

بگذار ابرها گاهی تیره شوند و ببارند

هستی من بازهم رنگارنگ خواهد شد

باز دستم را خواهی گرفت

باز خواهیم دوید

باز خواهیم گریست

باز خنده هایمان حجم کوچک خوشبختیمان را پر خواهد کرد

بگذار ...این روز ها نیز بگذرد.

خاک را با عشق نگاه میکنم و با احتیاط قدم بر میدارم

شاید روزی از اینجا گذشته باشی

هوا را با ولع میبویم

شاید عطر نفس هایت را حس کنم

یاد بازی های بچه گی می افتم

قلبم که تند میزند

به تو نزدیکترم

اینبار چشمانم را خواهم بست

دست دلم را خواهم گرفت

مصلوب کن مرا


زخم را میخِ دست هایم کن

تیغ را بگیر ، خط بیانداز بازوانم را

تبر بزن پاهایم را..

دیگر از پس من بر نمی آیند این دردها

بدرود مهربانان

گفتی تو ستون زندگی منی ... به تو تکیه می کنم ...

ستون ات بودم ... پشتت بودم ... اما هیچ وقت روی ات را به من نکردی ...

من همیشه فقط پشتت بودم ...

خودکار

نام تو را

بر پیکر غمبار این کاغذ کاهی

بی هیچ وقفه ای

تکرار می کند