اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو را چون آرزوهایم همیشه دوست خواهم داشت

هيچ کس "تو" نمي شود براي من

بمان با من

اي هم قدم ممنوع من

مرا خواندی

قلبم شنید

به آسمان نگاه کردم

مهتاب شبهای بی قراری

به هیچ ستاره ای اجازه ی درخشیدن نمی داد

لبخندی بی دلیل بر لبانم نشست...

سوت پایان را بزنید

صداقتم حریف هرزگی زمانه نمی شود!

قبول میکنم که باختم!!!!

بنویس برایم
که اولین سرفه های گرفته ی باد
شاخه ها را زنده می گذارد
تا بهاری دیگر

بی تو هیچم...

زمان گذشت. . .

بدون توجه به چیزهای کوچکی که کم هم نبودند

چیزهای کوچکی

که حداقل میتوانستندتحمل کردن زندگی را

آسان ترکنند

گاهی فرصت نبود

گاهی حوصله

ومن خیلی دیراین رافهمیدم

خیلی دیر

هرچند که شایدهنوز هم

پشت این همه سیاهی

کسی چیزی پیداشود که نام مرااز یاد نبرده باشد