اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلم می خواست : پرنده ای بود

و روی درخت سبز پنجره ام می نشست

وقتی پستوی خانه پدری

آفتاب گیر است

با چرتی که ملایم است

وقتی کسی حرفهایت را نمیفهمد


باید در سکوت ,


آرام و بی صدا سوخت....

در آمیزه ی دیوار و باد

تصویری از رهایی و تردید خفته است

آه پنجره

احساس را به شانه های خمیده ام بده.

بی مخاطب...

چشم هایم تر هستند و قرمز...

ولی رازی ندارم

چون مدت هاست دیگر کسی را ندارم...

چه حسرت تلخی...
و من در غروب شهر
زیر بار درخت هایی که همیشه سبز مانده اند گم می شوم
زیر بار درخت هایی که زرد نمی شوند
نمی میرند
نمی پوسند
تازه نمی شوند!
چه حسرت تلخی.....
سالهاست که پاییز ندیده ام
سالهاست....