اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه احمقانه زنده ام، چه وحشیانه نیستی

پشت ِ خیال ِ من سرزمین ِ سبزی بود

نمی دونم چقدر زنده خواهیم بود نمی دونم اما باید یادم بمونه که

لذت عشق نعمتیه که خدا به هر بنده ای نمی ده ...

چه سعادتی است
وقتی که برف می‌بارد
دانستن اینکه
تن پرنده‌ها گرم است.

بی پروا به خیابان زده ام

امّانمی شوم…

دیگر

خیس نمی شوم.

چشمانم اين روزها پائيزيست.

مگر باران های پائيز

چه کم از بهار دارد؟

پائيز زيبا و غمگين من،

اين روزها

غمگينی اش را بيش از پيش به رخم می کشد.

آرام باش،

آرام باش،

خدايت اينجاست!

من از آن آینه دیگر تو را نمی بینم.

این چهره چروکیده من است

که به من لبخند می زند.

بنگر چه کرده ای.

چه معجزه ای بود،

معجزه عشق تو...