اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آخرین قطار....

Chi karidi hala

گر ميگيرد آسماني كه...

واژه ها پاي ميكوبند بر ستاره ي خاموش شده.

شعر نا تمامم،

با دستانی که از نور

با چشمانی که از شور

یا سایه ای که از دور



که بوت

می پیچد توی خانه ام

هوات

می چرخد لای پرده ها

و عشق

پایش را روی پاش می اندازد روبروی ما

کسی می داند این بغض

از کجای فرو خورده ی کودکی ام بیرون آمده که

این همه حرف

این همه دوست

این همه عشق

این همه مرگ

مانند برگ های هر ساله می آیند و

می افتند

نترس جای تو

هیچ چیز

نمی تواند کنار بیاوردم

که نه من ما می شود این روزها

نه تو !

که هیچ چیز سرش نمی شود این دوست

کاری سخت و دشوار...

سلام شبت بخیر ...ممنونم