اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه سود؟؟

از تو نمینویسم تا حسرت به دل

تمام نوبل های عالم بماند.

لبخندهایت کنارم نشسته است

نمی دانم چرا امشب

این همه باران می بارد...

سیگار میکشم

یعنی نه عاشقم و نه تنها

اما گسسته ام ...

نه معنای قــُـبح را می دانیم نه گنــاه !

جهالت را اصالتِ با عدالت می خوانیم

و در این بــُحـــبــُهه ی بی معنایی ,

سیمای زندگی را آبله ی درد خورده است !

زخم حسی نمناک

آفتابی دم ِ مرگ

شرحه شرحه اشتیاق

سوز تند التهاب .. .

می روم تا لب ِ یاد ,

قصه ی بازی یک واژه ی سرخ ,

می نویسم فریاد !

ممکن ست مگر ؟