اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

میدانی که مرگ را به دوش می کشم
اما باور کن
زندگی ام هراسی ندارد
-از آسفالت بی رحم-
وقتی صدای قهقهه های ذهنم
کوچه را فتح می کند

نیستی .

تو نیستی و من می گریم

تا ذهن مواج ابر ، ساحل آرام آن مرد را به خاطر بسپارد

تپش عشق را شماره کند

شور را روانه کند تا سرمنزل یاد

ای شب

چادر سیاه‌ات را

بر سرم بینداز

جایی برای پنهانی...

اومد اومد

نیستی که ببینی چه می کشم ...