اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

یعنی خیلی بی کسم.......

خزر می کشم پشت پلک هایم
آبی ، آبی ، آبی تر ...
شبیه آسمان شهری که هیچ یک از خانه هاش
سهم ما نشد
و هیچ یک از خیابان هاش ،
سهم گام های ما حتی !

با پلک های بسته به دریا می زنم

بی دلهره
بی هراس
بی تردید

بیگناه گریه کنیم...

انگشت روانم طرف خال سیاهت

موری ست که باعشق به یک دانه رسیده



بعداز شب پیله شب شمع است وپریدن

وهمی ست که یک عمربه پروانه رسیده



باید که فراموش کنم پیرهنت را

آن مملکتی راکه به بیگانه رسیده

جمعه ها

به خاطر خدا تعطيل است

در انتظاريوسف ...

كه بيرون بيايد...

از چاهي كه كنده ايم

از مصیبت دروغین تقسیم نان ...

این حق هیچ کس نیست
که با ثروت فقیر باشه

حالا که می شودصدای تو را

از تمام آشنایی این قصه ها شنید

برخیز و بیا

که فصل من و فصل ما رسید

گرمم، که تو آتش زدی به سراپای لحظه های درد

مرور روزهای با تو بودن

عادتی مهربان است

و اسان می کند

تحمل اوار فردا را

بر شانه هایم



و من محتاطانه

پر رنگ می کنم در چشمانم

رد خیس پای تو را

در کوچه های رویا

مسافر ماورای برگ هم که باشی

سوزی می زند در راه

که املاءهایت همه

خط خطی

می شود

نا گهان

تا اخرین نوبت

شیون این ابشار

به اسمان هم که برسد

و هر اندازه

مو سپید کند در مسیر باد



وای....

پرنده دیگر رفته است