اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پای چشم هایم

جای کبودی نوازش های شبانه ات خالی ست،

باران سخت ترین اتفاق برای باور من است...

کسی هرگز نمی آید که باشد تکیه گاه من

حافظه ی شاعرانه ام


پیش دیروزم کنار چشمانت جا مانده است

مادربزرگ من

با گیسوان نقره ای بی فروغ خویش

زوال امروز ما را می دید....

کی لوسه