اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اما نگران نباش

ما سرانجانم به دریا می رسیم

چه قدر سخت است هجاي درد را كشيدن وقتي كه كوه هم از زير اين بار شانه خالي كرد و بر سر زمين فرو ريخت تمام سنگريزه هايش را كه روزي بوي صبر مي داد؟!

دیگر

نمی توانم
بودنم را معنا کنم ....

( اورهان پاموک )

برگی می افتد اندکی از سایه کم می شود

مانده‌ام

ـ فراموش‌كردنت ـ را

از كدام پاتوق مشترك

سر خاطره‌ها فرياد كنم!

پنجره

ماتم گرفته است

از آغاز هلهله ی مست

دست های کوچ دهنده ات ...