اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

های

خانه بزرگ

سقفِ شیروانی ست...





کاش می شد بگویم.

ببر باش و درنده..

ولی از کنار آهوی بی پناه به آرومی گذر کن

منودوست نداشته باش اما بیادم باش منتظرم نباش فقط فراموشم نکن.


زنده باشید دوستان مهربان ...بدرود...

پیوند می زنم!
تا که رسیده می شود
این میوه های سرخ
تا فصل عاشقانه ی آدم و حوا!

باشمایم بانو..
می خری تکه ای از آه مرا؟!-

امشب تنها فوت می کنم...

شمعی نیمه را روی کیک

تولدم....

مثل حباب بود خونه یی که ساختم