اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آدم ها به دست هم پیر میشوند

از تمام

سازهای عالم


فقط دلم


شور میزند

تو را...

بر درگاه هر چشمت فانوسی آویخته ای

تا من راه قلبت را گم نکنم.

با کابوسی در سر

میرسم در یاد تو

تا در کنارت بیاسایم.

نگاهت

گذرگاهی است امن

تا من از یادگاری های تلخ بی کسی بگذرم!

می آیی در آغوشم و با من یکی می شوی

همچون نیلوفری که می پیچد به درختی تکیده و خشک

و نفست در رگهایم می دمد

تا شاخه های تمایلم دوباره سبز شوند

تنها تو میدانی راز جوانه را

چرا که خود همسفر بهاران و

هنگامه های شوریدنی

وقتی دنبالر هنگ میکنه..

فال می فروشم
نترس
به اندازه بختم سیاه نیست
یک دانه بخر
شاید فال تو نانی
بر سر سفره خالی من باشد