اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زلال که باشی سنگ های کف رودخانه ات را می بینند، بر می دارند و نشانه می روند درست به سوی خودت

مـــرا یک شــب تحمل کن که تا باور کنـی ای دوست

چگونـه با جنون خود مـدارا می‌کنم هـر شــب . .

مخاطب من..

به سادگی یک لبخند رهایم کرد ....

هــ ـر چــ ـقدر هم کــ ـه زیبا باشی نـــ ـگران زیباترهایی میشــ ـوی

که شــــایدعاشقــش شوند

در نگاه من و تو حسرت بی فردائیست .

یــــخ بستــه ام!

خسته ام ازاين زندان كه نامش زندگيست

کاش......نه کوچه انتهایی داشت ....

ونه باران بندمی امد....