اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می پاشد خون آشفته این نوشته ها روی دفترم .

نازنینم ... با من یک گل و صد عاشق مانده است ...

به بدرقه ی که آمده ای ؟...

سفر ...شتاب قدمهای گریزان ما نیست ...گریز برای چه ؟...

هی ، نکند فراموش کرده ای ...

باران با دعای چشمان خشک شده ی ما بود ...که بارید...

گریه نکن ...

مگر بر سنگ قبر خویش ننوشتیم ...که از خواب بیدارمان نکنند؟ ...

مگر یادت رفته است ؟...

ای دیوار لعنتی ...

مگر این خانه را حصار تن تو ...زندانی نکرد؟ ...

منم اسب سواری دوست دارم

ولی خوش بگذره علی رضا گل

یکی آبی

یکی زرد

سه تار را که در آغوش می گیرم

بی تو

خون گریه می کند

مرگ

به خورشید

چراغ سبز

نشان می داد

زندگی ام

سرنوشت سنگ هایی ست

چیده شده بر هم ؛

که به سنگینی ِ شنی

فرو می ریزد .