اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فرو می روم

در تیک تاکِ ثانیه های تردید

غرق می شوم

گاهی!...

اما می ترسم!
چشم هات یک جوری ست
می ترسم همه ی مرا یکجا تصاحب کند!
از همین رو سالهاست
شعر چشم هایت را کم دارم!

دلم مچاله می شود
چیزی بگو...

حیات را برگردان!!!

می روی

رفتن تو

شبیه افتادن برگهای سپیدار

به کشتنم می دهد

شاید دیوانه شدم....