اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نمی شود که تو باشی
من عاشق تو نباشم
نمی شود که تو باشی
درست همین طور که هستی
و من، هزار بار خوبتر از این باشم
و باز، هزار بار، عاشق تو نباشم.

نمی شود، می دانم
نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد...

آتش عشق در چشمانم غوطه می زند

ولی تو هرگز نخواهی دید

و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گذشت

و باز تو درک نخواهی کرد

فراسوی ِانکار و دلواپسی

افسوس



عاشق شدن گناه است

گناه بزرگی که کفاره اش يک عمر گريستن است

تهی دستان عاشق را به شهر ماهرویان اعتباری نیست

می دانم به هر دردوگریه شان روزگاری نیست

دریغ ازمن که شبها درخیال روی توهر لحظه امیدم درون شعرم بود

همزباني ها



بي دليل عصيان ميكنند



احساسي نمانده است...



تمامي لهجه ها لكنت دارند



كسي مهرباني را نميشناسد



خنده زايش تيره روزي اينه است



وقتي تمام انعكاس ها دروغ ميشوند

به ژرفای حرف هایی که لبخندی را منتظر بود

ما به سکوتِ خدا عادت داریم

بشکن روزه ات را

رقص رگباری شریک می خواهد

باشد بیا و

هر چقدر می خواهی

با دلم بازی کن