اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو را که می بینم

جویباری می شوم

پر از دسته گل هائی

که دلم آب می دهد

برای تو !

من خودم را به خواب می زدم

تو می آمدی

و به من جرأت دیدن می دادی

تا بدانم رؤیای من

برای داشتنت

باید از خواب بیدار شوم !

چشم هایم

خانه به دوش عطر تو

من هرشب بوسه هایم را

زیر بالشم می ریزم

و پلک هایم را

می گذارم روی *هیچ وقت

که بی تو برخیزم

گره زده دلش را

به حریر فولادی جاده ی هشتم

این روزها حرفهایم بوی ناشکری میدهند

اما تو

به حساب تنهایی و درد دل بگذار.....

روزهای پیری در نگاهم موج میزند