اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینک من پشت پنجره تنهائی دلم

به صدای جیر جیرک ها

عادت کرده ام .

سوختم مثل پروانه ها...

ناگریز از روزگار ...

ستاد بحران دنبالر....

شب زنده دار یعنی من...

وقتی شمع بسوزد

شعر در سکوت متولد شود

و ارامشم پشت پلک های تو خفته باشد.

در انتهای کوچه ای دلتنگ

مـردم زمینی هیـچ‌گـــاه شـُستـــه نـمـی‌شــونــد...

آتــش را بیــشتـر از همــه لازمــش دارم!

هـــزاران شـعـلـه بـرایــم بیــاوریــد...

می‌خــواهـم همـه دورویی هـا را بـســوزانـم

و دود کـنـم و بفرستمــــــ هــــــــوا!!