اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به این فکر می کنم

در کدام صحنه

نقابِ از ریخت افتاده ی مرا

به چهره ات زدی که این چنین...

سکوت قلبم باش

که فریادترین واژه را

مینشاند لبانت به تشنگی ام

وسوز فاصله را

داغ تر از جهنم میکند

به نامم باش

تا به نامت قبله گاه بسازم

وطواف تو گردم.....

بر گلیم ما.....

چه ساده بودیم....

بیش از آن که برنجانم

رنجیده شدم

بیش از آنکه دوستم بدارند

دوستشان داشتم

بیش از آنکه عشقم دهند

عشق دادم

و این حاصلی است از سالی دور تا امروز

قلبی به زخم اندر نشسته را..

کنون مرا می‌خوانید

نه دل خودم...

اوضاع رو به راه نباشد چه مي كنيم ؟

چمدانم را بستی

در آخرین ایستگاه دنبالر


قطار سوت میکشد....

باید بروم ....

برای هيچ چيز ،

ديگر عجله ای ندارد...

جز...همین نقطه چین ها....

...

چشم هایت

شعری حماسی

نگاهت رستم

غرورم سهراب