اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چقدر تنهایم

پدر جان ....

Veri nice

باز هم پای عشق در میان است

دلم چون موج

دوباره تب

تب و لرز دوباره دل کندن

دوباره تپ تپ دل

وقت لب فرو بستن

دوباره خاطره ی تلخ ...

وااای چشمانت!

چقدر واضح می پرستم تو را....

گربه ای کاغذی

که نمی گذارد جیکم دربیاید

به تو که فکر می کنم

زمین زیر

پاهای خسته ام

خستگی در می کند

به چشمانت فکر می کنم

و بوی قهوه می گیرم

به تو فکر می کنم

و کلمات را در قهوه ات می ریزم

فکر می کنم

و یاد شاعری می افتم

سال هزارم قبل از تلخی های چشمانت

من امروز


از تنهائی رسیدم

به اوج...!

همانجا که فقط یک قدم

مانده بود تا رسیدن به تو

چه کنم اما

که پایِ رفتنم لنگ می زند...