اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آه زندگی !

زود اعتراف کن !

خنده های ما کجاست ؟

گریم میگیره وقتی این عکسا رو میبینم...

تو مرده ای....

بالای شهر

پایین شهر

فرقی نمی کند!

نگاه ها همه خاکستریست

انگار [!]ی از شک جلوی دیدمان را گرفته است!

در گلويم

آوازهاي هزاران پرنده ی مرده

‌ گير كرده است‌ ...

روزی که می توان امید بست به آمدنش

روزی که دور نیست...
روزی که دیر نیست!