اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سردرگم در دره های سکوت...

عاجزانه دستانم را به آسمان پرواز می دهم

کاش...

کاش فقط خدا را می توان دید و بس...

اینجا متفاوت بودن بی معنا است......

من انتقام زَجــرِتمام لحظه های بی توبودن را
بالاخره از "خود" خواهم گرفت

مرادرياب

بعد از مرگم
چه خواهد شد

همه تقصير تويي !!!

من از بی آبی به دلیل طبیعی نمی میرم ، من حتی به خاطر آب خودم را نمی کشم. بالا و پایین پریدن من دلیل دیگری دارد! در آخرین لحظات فکر می کنم هنوز هم شاید امیدی برای پرواز مانده باشد شاید هنوز راهی برای تبدیل باله ها به بال وجود دارد...! تقلا های من بوی پرواز می دهد... شاید هم نشان بلند پروازیست...

خاطراتم در کابوسی از رویاهای مندرس به حراج می رود

نبودنت را روی لبهایم به ریتمی کند مینوازم

دیگر هوا به حواس ما نمی چسبد

این کلاغ های سیاه نیز از ذهن خط خطی ام محو می شوند

درختی خشک را مانم به صحرا
که عمری سر کند تنهای تنها
نه بارانی که آرد برگ و باری
نه برقی تا بسوزد هستیش را

تو نمی میری
همچون پرچمی که سربازان بسیاری
در آن شلیک کرده باشند
هر شب به هنگام باد
ماه را از خود عبور می دهی
در تو سر گوزنی را دیدم
که هنوز
شاخ هایش به سمت کوهستان
کج بود
چشمه ای
که پرندگان زیادی را شیر می داد
چطور می تواند مرگ
از تو
تنها گودالی را پر کند...!

حال و آینده هیچ‌وقت وجود ندارند

و اما

گذشته همیشه هست.

خاطره‌ها تنها حقایق پایدارند

و تجربه‌ها تنها واقعیت‌های موجود.

زمان سطر به سطر پیش می‌رود

و چیزی که باقی می‌ماند

شعری است که می‌گوید:

دوستان من!

به پشت سرتان نگاه کنید!

زندگی گذشته است

زندگی واقعاً گذشته است.

و هيچ وقت

دختري كه در شعر مي‌رقصد

كنار قبر شاعرش گريه نخواهد كرد

درست مثل ژوكوند

كه هنوز هم كه هنوز است

به داوينچي

مي‌خندد.

در انتظار آخرین باد...

راستش را بگو

باز

پشت ِ کدام ابر ِ بهانه

پنهانی ؟*