اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با من همراه شو

مانند رود با دريا

اي كاش كنارت بودم

و دستانت را مي گرفتم

با تو به آرامي نجوا مي كردم

و شده حتي لحظه اي كوتاه

تو را مي خنداندم!


|@sadaf

داستان من و باران

باقي مي ماند

از روز يادي

از شب نگاهي

بی نهایت خواستار ی لبخندواقعی و از ته دلم

هاکو؟
یاد انیمیشن شهر اشباح افتادم

تا خورشید دودگرفته ی مصلوب شهرمان را

لمس کند

روزهای بی منطق و سوخته

-که درد را به یادگار می گذارند-

قدرت کلام را از من می ربایند/.



کاش ستاره ها نسوزند...

بگذار... کمی دست نیافتنی باشی..