اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلم برای پدر تنگ شده...

آری از پشت کوه آمده ام...

گم میشوم

بخواب آروم عسل بانو
که بی تو ساکته اینجا

ولی راحت شدی انگار
از این بی رحمی دنیا.

اصلا چه فرق مي کند !

ها !

من در قفس مي ميرم
حالا
چه در دست هاي تو باشم
يا در دست هاي غير ...
ميميرم ...

وداع مي کنم

چه كسي نگاهي بر حال زارم مياندازد كه ببيند

كفش هايم چگونه اند . . . ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چه خسته كننده .. .

چه خاكستري . . .

چه بغض آلود . . .

خفقان آور است لحظه هايم . .

به دنبال سايه ام ميگردم . . .

كاش پيدا شود . . .

كاش وقتي پيدا شد . . . شاد باشد و شادم كند . . .

منم که پنجره را باز می کنم هر روز

و فکر می کنم خزر هم غمی دارد...

دردی غریب در تن من موج می زند



چون حس مادرانه ای از سقط یک جنین !

بیرون کن از تمام تنم خستگی م را

دست مرا بگیر، به خواب خودت ببر...

زندگی همین است
همین خاطره‌ها ،

که می‌ریزد روی زخم‌های عادت ...