اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من مسافرم ای بادهای همواره!



مرا به وسعت تشکیل برگها ببرید.



مرا به کودکی شور آبها برسانید.



و کفش های مرا تا تکامل تن انگور



پر از تحرک زیبایی خضوع کنید.

عشق برخاست که شاعرتر از آنم بکند



که همان لحظه دیدار تو شاید شده ام



شعر و عشق

این سو و آن سوی صراط اند که من



چشم را بسته و از واهمه اش رد شده ام



مدعی نیستم اما :

هنری بهتر از این ؟

سرگردان شده اند



ابرهای دلتنگی



در آسمان کوچک



چشمان من!

هوای خوب ندارد

دلی که کرده هوایت!!

ای کاش می شد جابجا شویم

ولی حیف که نمی شود

آخر من گنهکارم!

نمی‌دانم

که چرا انسان،

تا این حد،

با خوبی بیگانه است.

و همین درد مرا سخت می‌آزارد!