اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه دنیای بی طعمی بود

اگر تو ...

بوی گل نمی دادی

چه بی نشان مانده ام

در کوچه های بی نشان

تنها

آوازم... حزین

لبخندم...تلخ

سازی شکسته ام

دلخوش

به سایش باد

می دانم صدای خسته شب

مرا به تباهی خواهد کشاند

صد پیمانه نشاط وحشی

در پیاله هوشیاری من

یک وعده هم مرا دیوانه نکرد

زبان جدیدی لازم است...

شعري زيبا از توماس هاردي شاعر و داستان نويس بريتانيايي

اين‌جا همه چيز بوي غربت مي‌دهد

بانو!

عاشقانه‌ها را بگذار براي وقتي ديگر.