اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چقدر تنهایم ... دل بیچاره ام بس که سنگ صبورم


بوده خرد شده و انگشتانم بس که برایت نوشته خسته

شده است .

آییییییییی مردم

گرگ گوسفندهای مرا هم خورد

امروز دست هایت را میگیرند ..

قصه عادت که شدی همان دست ها را برای تکان میدهند..

بخدا در دل و جانم نيست

هيچ جز حسرت ديدارش

سوختم از غم و كي باشد

غم من مايه آزارش

ولی من هنوز در اولین سر مشق آن مانده ام!

نه ایراد از من است

و نه از قلم های بی گناه

تو را می نویسم

اما نمی بینی

لای هیچ سطری هم پنهان نمی شوی

حتی میان هیچ خشمی هم مچاله نمی شوی!

این کاغذ ها هستند

که تو را نمی پذیرند

مبادا نامت

عاشقشان کند!

در چنگال افکاري پوچ

گمانم این است که باید تغییری در خود پدید آورم اما از انجام این تغییر عاجزم

موجودی ضعیف که توان مقابله با خود را ندارد