اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو، قد می کشی، و سایه ها آب می روند؛

" درد "
جوانمردِ لاغری ست
در گودی ی دلم که پشت به
هیچ نامردِ بی دردی نمی کند!!

گوش ها
-همه - پرده دارند
چشم ها،
مردمک،
مردم با هوش اما
عزلت، گزیده اند!

دلنوشته ای از طاهر فرجاد....

من از كجـا و تمنّاي نو بهـار كجا ؟
طرب كجـا و من زار و دل فگـار كجا ؟
بر آتش غـم و تنهـايي ‌ام ، نمي‌دانم
كه دل كجا شد و شادي كجا و ياركجا ؟
دلم كه بندة لولي وشان شد ، اي ناصح!
نصيحت تو كجا مي‌برد به كـار ، كجا ؟!
علاج درد جدائي بجز صبوري نيست
ولي توان صبوري كجـا ، قرار كجا ؟
تو را كه بر در او ره نمي‌هنـد اي دل !
كجا رسد به تو بوس و كنار يار كجا ؟
سرود عشق و محبّت به گوش كس نرسد
« رهي»كجاست بدان طبع و« شهريار»كجا؟
چنين كه ازغم دوران فسرده‌اي « نظمي»
ازين سپس تو كجا ، شعر آبدار كجا ؟

زل می زنم به پوچیِِ ی خودم
و تاریکی
که چقدر عجول
به من نزدیک می شود.

« این روزها جهانم الف ندارد »
و زندگی ام
قوزهایی ست
که بالای هم جمع شده اند

خدایا
یا خاکم کن
یا داستانی تازه بنویس ...