اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تنها شده ام

مثل نیم شب یک روحانی

کنار اتوبان !

زل زده بود

به صف ماشینهای ایستاده در برابر زنان...

بگذار دوستت داشته باشم

بي آنكه بپرستمت

بت شدنت را خاصيتي ست

كه در توان من ابراهيم نيست

مهربان من ..l

حس بدی دست میکشد روی سرم

سرم را که می چرخانم

میبینم روز هایی که چشمانم را سیاه تر می کنم

عاشق تــــــــــر می شوی!

شـــــــــــــــب خوش♥

منی که در گذر روزها ورق خواهم خورد پرده هایی از رخم برچیده خواهد شد و جلوه هایی تازه نمایان خواهد گشت.همانگونه که تا امروز بوده است. روزها گذشته اند و به قول مادر بزرگم دنیا هنوز به آخر نرسیده است.

تنها چیزی که در گذر روزهاو شبها اهمیت دارد آنچه است که از ما بر جای می گذارد.چه بسا روزهایی که حس کردم با عبورشان از من چیزی باقی نخواهد ماند. چه بسا روزهایی که من را به من شناساندند. روزهایی که بعد از آنها با خودم بیگانه بودم. روزهایی که به دنبال خودم گشتم. روزهایی که خودم نبودم. روزهایی که همه به شبها و روزهایی دیگر رسیدند و آخر دنیا هنوز نیامده است.

نمی دانم روز آخر دنیا از کدام روزها خواهد بود؟و بعد از عبورش از ما چه باقی خواهد گذاشت؟

آخرین پرده ای که از رخ ما بر می اندازد آیا مایه ی سرافرازیمان خواهد بود؟

خوب می دانم که بعد از آخرین روز دنیا هیچ کس از خودش فرار نتواند کرد...

هر روز رویاهایم می آیند که دستم را بگیرند و به سرزمین خوشبختی ام ببرند...

پس می زنمشان.. پاهایم از پیمودن راههای بی سرانجام ورم کرده اند...

این شهر
شهر قصه های مادر بزرگ نیست
که زیبا و آرام باشد
آسمانش را
هرگز آبی ندیده ام
من از اینجا خواهم رفت
و فرقی هم نمی کند
که فانوسی داشته باشم یا نه
کسی که می گریزد
از گم شدن نمی ترسد!

دلم می خواهد

بروم تا ته دشت ،بروم تا سر کوه

دورها آوایی است که مرا می خواند.....

پنجره را باز می‌کنم

و شب را

با هزار و یک ستاره‌اش

به اتاق دعوت می‌کنم

حتما استکانی پیدا می‌شود

که به سلامتی بهار چشمهای تو

همه‌ی زمستان را

بنوشیم...

دیر است
من همه‌ی قطارها را از دست داده‌ام
همه‌ی اتوبوس‌ها را
و هر چه دست تکان می‌دهم
هیچ کامیونی مرا به یاد نمی‌آورد..