اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

های

خانه بزرگ

سقفِ شیروانی ست...





کاش می شد بگویم.

این شعرها یک اکتشاف کودکانه ست

گاه آن كبوتري كه چشم‌هايش قرمز شده
بلند مي‌شود
و من دلم مي خواهد بنشينم و دست بكشم
از اين زندگي نكبتي ...

دنبالر به ما صبر و استقامت می آموزد ! بعله ... !

این درد نوشت ها نه دلنشین اند نه زیبا اینها یک مشت حرف ِ زخم خورده ی بغض دارند که نشانی دردناک از یک عشق دارند و تنها مخاطبشان غایب است