اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پریشان نشسته ست لبه ی بام

دست های بی قرارم

شب که می رسد کلمات تازه می افتند به جان آدم...

ما که ریشه مان نارنجیست

زیر آوار برگ اما

نمیدانی چه به روز بنفشه ها آمد

در این سکون ِ مطلق ...

پیچ در پیچی جادّه ها ...

چقدر خنده آور است ...

می بارد.....پاییز....دریا...باران.....بغض