من فکر کردم آقای احمدی داره میگه شانس خوب عروسشون خواهر شوهر گلی نسیبش شده
مرسیییی ننکییییی ایشالا عروسیه تو

من شاید...
شاید به هنگام رفتن
ستاره ی آشفته ی تبسمی یا قهقهه ی شبی را فراموش کرده باشم
من شاید...
به هنگام سفر آشفته بودم
و غریبانه خاطره ام سوراخ شده بود
و از آنجا تکه های شادی فروافتاده باشد
من شاید...
انار ملسی
نقطه ای
یا عینک کهنه ی شعری را فراموش کرده باشم
اما آخر من چگونه
غمتان فراموشم می شود؟!

"شیرکو بی کس"

آنقدر خاطر ِ صاحب خطاب برایمان عزیز بود که خودمان این متن را از مجله ی محبوبمان پیدا کرده و تایپ کردیم؛باشد که مقبول افتد

.....................

@آناهیتا

آره
جدی؟؟خجالت نمیکشن؟؟چه سوسول

چون هیچ کسی نمیتونه ادعا کنه زنده گی رو دوست نداره...هیچ کسی حتی ادمایی مثل هدایت که انقدر از مرگ نوشتن و خواستن.

آره عزیزززززم
مهساحالا گریه نکن

جرات داری به مسعود خطاب بزن

حرف محیا

ای بابا،دربیا از دی اکتیوی بابا

مادر بزرگ در حالی که با دهان بی دندان، آب نبات قیچی را می مکید ادامه داد :
آره مادر ، ُنه ساله بودم که شوهرم دادند، از مکتب که اومدم ، دیدم خونه مون شلوغه
مامانِ خدابیامرزم همون تو هشتی دو تا وشگون ریز از لپ هام گرفت تا گل
بندازه. تا اومدم گریه کنم گفت: هیس، خواستگار آمده.

خواستگار ، حاج احمد آقا ، خدا بیامرز چهل و دو سالش بود و من ُنه سالم.
گفتم : من از این آقا می ترسم، دو سال از بابام بزرگتره.
گفتند : هیس ، شکون نداره عروس زیاد حرف بزنه و تو کار نه بیاره

حسرت های گذشته را با طعم آب نبات قیچی فرو داد و گفت : کجا بودم مادر ؟ آهان
جونم واست بگه ، اون زمون ها که مثل الان عروسک نبود. بازی ما یه قل دو
قل بود و پسرهام الک دو لک و هفت سنگ سنگ های یه قل دو قل که از نونوایی
حاج ابراهیم آورده بودم را
ریختند تو باغچه و گفتند :
تو دیگه داری شوهر می کنی ، زشته این بازی ها
گفتم : آخه ....
گفتند: هیس آدم رو حرف بزرگترش حرف نمی زنه

بعد از عقد ، حاجی خدا بیامرز ، به شوخی منو بغل کرد و نشوند رو طاقچه،
همه خندیدند ولی من ، ننه خجالت کشیدم به مادرم می گفتم : مامان من اینو دوست ندارم
مامانم خدا بیامرز ، گفت هیس ، دوست داشتن چیه؟ عادت میکنی

بعد هم مامانت بدنیا اومد؛ با خاله هات و دایی خدابیامرزت؛بیست و خورده
ایم بود که حاجی مرد. یعنی میدونی مادر ، تا اومدم عاشقش بشم ، افتاد و مرد. نه شاه عبدالعظیم با هم رفتیم و نه یه خراسون.یعنی اون می رفت ، می
گفتم : اقا منو نمی بری ؟ می گفت هیس ، قباحت داره زن هی بره بیرون .
می دونی ننه ، عین یه غنچه بودم که گل نشده ، گذاشتنش لای کتاب روزگار و خشکوندنش

مادر بزرگ ، اشکش را با گوشه چارقدش پاک کرد و گفت :آخ دلم می خواست
عاشقی کنم ولی نشد ننه. اونقده دلم می خواست یه دمپختک را لب رودخونه
بخوریم ، نشد. دلم پر می کشید که حاجی بگه دوست دارم ، ولی نگفت حسرت به
دلم موند که روم به دیوار ، بگه عاشقتم ولی نشد که بگه. گاهی وقتا یواشکی
که کسی نبود ، زیر چادر چند تا بشکن می زدم
آی می چسبید ، آی می چسبید.

دلم لک زده بود واسه یک یه قل دو قل و نون بیار کباب ببر ولی دست های
حاجی قد همه هیکل من بود ، اگه میزد حکما باید دو روز می خوابیدم

یادمه دبیرستانی که بودم شنبه به شنبه صبح اول وقت ناظم مدرسه توی صف یکی یکی صورتهامون رو زیر نور آفتاب میگرفت و موهای پشت لب و صورت و زیر ابروهامون رو با دقت چک میکرد که مبادا یک تار مو از اون جنگل لعنتی که ابزار آزار همه دخترهای اون سن و سال بود کم شده باشه . اگر روزی هم توی صف فرصت نمیشد میومد سر کلاس و کنار پنجره دست مینداخت زیر چونمون و صورتمون رو توی نور اینور و اونور میکرد ... آستین هایی رو که تا خورده بود و پایین میکشید و از دستهایی که جز ساعت هر آویز دیگه ای داشت رو تحویل میگرفت و دیگه پس نمیداد ... کف دستش رو از زیر مقنعه روی سرمون میکشید و یک مشت مو رو توی دست میگرفت و بیرون میکشید که اگر روغنی یا ژل زده بود ما رو راهی آبخوری بکنه که موهامون رو بشوریم
....
اول راهنمایی که بودم سر بازیگوشی، پشت یکی از پلک هام یک خراش و کبودی باریک شبیه یک خط چشم پهن و بنفش افتاد . دبیر علوممون که اصولا عادت نداشت حرف دانش آموزا رو باور کنه بعد از اینکه ازم پرسید چی شده و براش توضیح دادم یک پوزخند تلخی زد و گفت چقدرم اتفاقی جای خوبی زخم شده ! ... همیشه ازینکه راست بگم و باور نشم متنفر بودم
.....
توی کوچمون فقط با یکی از پسرا اونم صدقه سری دوست صمیمیم که همسایه و همبازی و دوستش بود سلام علیکی داشتم ... یکبار توی کوچه با هم برخورد کردیم و واستادیم کمتر از یک دقیقه سلام و احوالپرسی کردیم . من توی پیاده رو ، سه چهار قدم مونده به جویِ کنار پیاده رو و اون بنده خدا اونورِ جوی ، چهار پنج قدم عقب تر ... مبادا فاصله کم باشه کسی رد شه و توی در و همسایه و محل واسه خودمون و خانوادمون حرف و حدیثی دربیاد ... اونم توی یوسف آباد که محله روشنفکر نشین بود تازه ... همون موقع یک خانومی داشت رد میشد اول چپ چپ نگامون کرد بعد هم زیر لب یک چیزی زمزمه کرد و رد شد ...
...

يادم افتاد به يه خاطره
اين جمله

سلام,ممنون از لطف تون
چشماتون قشنگ می بینه

خُب این منَم ! بدونِ کمُ کاست ...