- از اين لباسا خوشت مياد؟
_آره،قشنگن و خوش رنگ و لعاب...
- برش ميداريم،هر دوش رو...
_ولي آخه قيمتش بالاست،اونم واسه دو تا بلوز مردونه كه نهايت دو ماه در سال استفاده ميشن!!!
- مباركت باشه...
و دقايقي بعد روبروي كانتر فروشگاه،صندوقدار يه فاكتور ميده دستشون كه جمع كلش رو زده نهصد و هفتاد هزار تومن و بعد از پرداخت حساب دست هم رو ميگيرن و از فروشگاه ميرن بيرون...



- ببينم تو نمي خواي اين حساب من رو بدي؟
_خب تو كه ميدوني ندارم،دستم خاليه!!!
- به من چه ربطي داره آخه؟تو يعني بعد از دو سال هنوز نمي توني دو تومن پول بدهي من رو پرداخت كني؟
_دارم وام ميگيرم و دست خودم نيست...ضامن ميخواد و سند و مدرك و دنگ و فنگ داره...
- به نظرت من بايد تاوانش رو بدم؟نهايت تا آخر ماه بهت فرصت ميدم،بعدش ديگه هرچي ديدي از چشم خودت ديدي...
و بعد از اين مجادله تلفني،نگاهي ميندازه به خودش و روزگارش و حكايت بدبختي هاش!!!

امروز ميگفت:وقتي ديدمش در اندك زماني كه فرصت داشتيم،ابراز علاقه م را نثارش كردم و از فلسفه ي دوستي و رابطه و حسي كه بين مان وجود دارد،ماجرا ها تعريف كردم و شايد در عرض ده دقيقه همه ي صفر تا صد دوستي مان را طي كرديم و رسيديم به آنجايي كه يك تاكسي دربست ما را روانه خانه خالي دوستي كرد و ...

و باز امروز مي گفت:اين روز ها كه با هم قرار ميگذاريم و مي بينمش و حرف ميزنيم و پاي تلفن از فلسفه ي تنهايي و جدايي و درك مشترك برايش ميگويم،ده دقيقه كفاف نمي دهد و صد ها ده دقيقه گذشته و هنوز نتوانسته م بفهمانمش كه راهمان يكي نيس!!! كاش جاي آن ده دقيقه و اين ده ها ده دقيقه آخر جابجا مي شد!!!

شاید خیلی دیده نمیشه.....براهمین فکرشونمیکردی