سلام

بعد از کلی وقت دوباره اومدم تا بنویسم اما چی ؟

خودمم نمیدونم فقط می دونم دلم برای قبلنا خیلی تنگ شده . برای گذشته ای که خیلی سرخوش بودم و به قول یکی از دوستان که اسممو گذاشته بود خجسته .

کی میگه خجسته بودن بده . بخدا خیلی خوبه . دلم می خواد یه سفر تنهایی برم دور از هر چی آشناست . یه جای قشنگ و با صفا . دور از تجمل دور از شهری بودن . دور از همهمه ، بوق ماشین ، حتی دور از تلوزیون و موسیقی .

تو یه کلبه ی جنگلی که کنارش پر باشه از کلبه های زیبای دیگه که شب ها نترسم . با یه عالمه دوستای صمیمی اما غریبه .

بشم غریب اون روستا . هیشکی ندونه کیم از کجا اومدم اسمم چیه چیکاره م واسه چی اومدم

بهم یه دست از لباس های محلی خودشونو بدن و بهم بگن بیا معلم شو .

آخخخخخخخخخخخخ که چه کیفی می ده .

وقتی غریب باشی عزیزتری . یه جور دیگه دوست دارن . نمی خوان تنها باشی . نمیخوان اذیت شی نمیخوان غصه بخوری .

دنیا خیلی کوچیکه خیلی و خیلی زود روی زشتشو بهت نشون می ده .

یه آرزوی خیلی بزرگ دارم خیلیییییییییییییییییی بزرگه . اگه اون آرزوهه حل شه همه ی مشکلاتم حل میشه همش که نه ولی بیشترش .

اما از دست من هییییییییییییییییییییچ کاری ساخته نیست هیچ کاری . مثه یه بیماریه لاعلاجه . فقط باید براش دعا کرد فقط دعا .

ولی این روزا خیلی چیزا رو از دست دادم . معنویتم رو . روحیه م رو . اعتقاداتم رو . هستیمو .

یه بزرگواری که خیلی واسم قابله احترامه بهم گفته تلاش کن تا چیزایی که دوس داری رو بدست بیاری چیزایی که می دونی معقوله و دور از انسانیت نیست و خارج از بندگی او .

آرزوی من معقوله و اتفاقا در راستای بندگیه او ولی مدت هاست منتظرم گذاشته نمیدونم چرا ؟ نمی دونم کجای این میشه توقع ؟

خدااااااااااااااااااااااااااااااااا ای تویی که میخوای سر به تنم نباشه

ای خدایی که فرق میذاری بین بنده هات و بعد اسم کارهاتو میذاری عدل و عدالت

امشب می خوام بگم نه! من عدل تو رو به هیچ عنوان نمی پذیرم . ( لطفا کسانیکه این متنو می خونن نمیخوام ریش سفیدی کنن و دم از عدل و ... بزنن من ته هر چی دین و مذهبه در آوردم و حفظم ولی وقتی به گلوی آدم میرسه دلش میخواد ناله کنه )

یه بارم تو راضی باش به رضای ما . خدا خسته شدم میخوام نفهمم میخوام ندونم انقدر فهمیدم که بریدم که فهمیدم نمی فهمم .