.................................................عشق یعنی بوسه ی بی شهوتی.................................................................

عشق من ، یار مهربان زندگی
بادبان و نردبان و ستون زندگی

عشق یعنی دشت گل کاری شده
در کویری چشمه ای جاری شده

عشق یعنی یک شقایق در میان دشت خار
باور امکان بهار ، با وجود یک گلبهار

در خزانی برگ ریز و زرد و سخت
عشق یعنی ، تاب آخرین برگ درخت

عشق یعنی روح را آراستن
به خاطر یارت بیشمار افتادن و بر خاستن

عشق یعنی ترش را شیرین کنی
عشق یعنی نیش را نوشین کنی

عشق یعنی مهربانی در عمل
شیرینی زندگی به مانند کندوی عسل

عشق یعنی نعمت مهربانی داشتن
قدرت درک آسمانی داشتن

عشق یعنی گل به جای خار باش
پل به جای این همه دیوار باش

عشق یعنی یک نگاه آشنا
دیدن صورت یار در ماه زیبا

عشق ، آزادی و رهایی و ایمینی
عشق ، زیبایی و زلالی و روشنایی

عشق یعنی تنگ بی ماهی شده
عشق یعنی ، ماهی راهی دریا شده

عشق یعنی آهوی آرام و رام
عشق یعنی صیادی بدون تیر و دام

عشق یعنی بره ای آزاد و شاد
عشق یعنی قصابی بدون تیغ تیز

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم.

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم.

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم.

در نهان خانه ی جانم، گل یاد تو درخشید.

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم،

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم.

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت،

من ، همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام،

بخت، خندان و ،زمان رام.

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب.

شب و صحرا و گل و سنگ،

همه، دل داده به آواز شباهنگ.

یادم آید، تو به من گفتی:"از این عشق حذر كن!

لحظه ای چند بر این آب نظر كن!

آب، آیینه ی عشق گذران است.

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا كه دلت با دگران است!

تا فراموش كنی، چندی از این شهر، سفر كن!"

با تو گفتم:"حذر از عشق ندانم.

سفر از پیش تو هرگز نتوانم،

نتوانم!"

روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد،

چون كبوتر لب بام تو نشستم.

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم.

باز گفتم كه تو صیادی و من آهوی دشتم،

تا به دام تو در افتم، همه جا گشتم و گشتم،

حذر از عشق ندانم،

سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم!

اشكی از شاخه فرو ریخت.

مرغ حق، ناله تلخی زد و بگریخت...

ماه بر عشق تو خندید.

اشك در چشم تو لرزید،

یادم آمد كه دگر از تو جوابی نشنیدم،

پای در دامن اندوه كشیدم،

نگسستم، نرمیدم...

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم،

نكنی دیگر از آن كوچه گذر هم...!

بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم...! ..........................