shoban
علیه فاصله ها طغیان می کنم/ و/ فراقت مرا/ در حصار می گیرد..
shoban
ای تنها امید به جا مانده ازدرخت/ کِی/ بر خیال خام قبر داد می کشی... # ؟
shoban
من با صدای آواز نگاهت/ بدنبال تو گشتم/و/ خود را در تاریکی/در حال عشقبازی/ با تو یافتم...
shoban
سرود فقط از لب/ آب و باد و برگ/ خواندنی نیست/ سنگ ها هم/ سرود می خوانند..
shoban
شوبان م/ نی می زنم/ گرگ ها می رقصند..
shoban
ورق می خورد/ سپیدهایی که در آسیاب سفید شده اند/ و/ عقربه هایی که/ خاطرات را جارو می کنند..
shoban
هه! با چشم های بسته/ هذیان می بافم..
shoban
این همه آواز سفر که از بر داری/ بر مزار کدام فاخته خواهی خواند؟!
shoban
تابستان با نهرهای تاول زده اش عبور می کند../ و/ پاییز زودتر از هر سال/ سرخ می شود..
shoban
ای ماهیانِ روزهای لیز/ شما تنهایی تان را/ چگونه/ در قعر تیره ی آب فریاد می زنید؟
shoban
در تاریکی باید مردمک چشمت گشاد بشه/ تا بتونی/ چین خوردگی های شبُ ببینی!