به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

نه غیر ممکنه میام سر مزارت(داخل پرانتز لال شم)بعد اونجا چهل شبانه روز جشن و پایکوبیه هر شبم چلو مرغ

شایدم ی حکومت 40-30 ساله رضا....از عمر فعالمون بیشتره ها

نه عاشق من بود و مرا عاشق کرد
نه آینه شد... و پای هیچم دق کرد
تنها شب نصفه کاره ی مردی بود
در زیر پتوی نازکی هق هق کرد

آخرین بار یادم نیست چی بود!
فکر کنم از همون شیشه ها بود که آژی درست میکنه !

اَلا ای همنشینِ دل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

تا این حد رفیق بر اندازی ؟؟؟

شک نکــــــــــــن

کاش میشد