به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

ما ک ماواره نداریم

کی از ستاره بارون چشماشُ هم میذاره
نکنه ستاره ای بیاد یادِ تو رو نیاره

نمیتونم بخابم

اما
افسوس
دیری ست کان کبوتر خون آلود
جویای برج گمشده جادو
پرواز کرده ست

شب، ماری آمد پیشم و ازم پرسید که آیا دلم می خواهد باهاش ازدواج کنم. گفتم به حالم توفیری نمی کند و اگر خوش دارد می توانیم ازدواج کنیم. آن وقت می خواست بداند که آیا دوستش دارم. مثل دفعه پیش جواب دادم که این معنایی ندارد و بی گمان دوستش ندارم. گفت: "پس چرا باهام ازدواج می کنی؟" برایش توضیح دادم که این هیچ اهمیتی ندارد و اگر او دلش می خواهد می توانیم ازدواج کنیم. وانگهی او خواهان ازدواج بود و من صرفاً می گفتم آره. لحظه ای ساکت شد و خاموش نگاهم کرد. سپس به زبان آمد. فقط می خواست بداند که آیا من همان پیشنهاد را از طرف زن دیگری که همان نوع وابستگی را به او داشته باشم قبول می کنم. گفتم: "البته."

رضا یه پست گذاشتم توش از ابتذال فوتبال گفتم هنوز دارم کامنتاشو جواب میدم
محمد اچ توهین نکن لطفا من نمی گم کارشون درست بود ولی مهدوی کیا هم با گریه دور زد زمین و و این که برای اونا پرسپولیس مهمتره از خداحافظی مهدوی کیا

مارگریت را دیدم که از یک درخت سیب در کنار کلبه اش بالا میرفت.گریه میکرد و یک روسری دور گردنش گره زده بود.طرف دیگر روسری را که رها بود گرفت و به یکی از شاخه ها که پر از سیب های کال بود٬بست.شاخه را رها کرد و بعد در هوا معلق شد.

دیگر به مجسمه ی آیینه ها نگاه نکردم.به قدر کافی برای آن روز دیده بودم.روی نیمکت کنار رودخانه نشستم و به برکه ی عمیقی که در آنجا بود خیره شدم.مارگریت مرده بود.

فرنازو خوب اومدی کطافط یا مثن اون جواد کاظمیان انگل
چی؟؟؟؟؟ جواد کاظمیان مال اوناس دیگه، نه آزی؟

مرا روزی مباد آن دم , که بی یاد تو بنشینم

هاااا همون که تو میگی

لایک : ))