به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

واقعنم تو این دوره زمونه جون بعضی حیوونا بیشتر از آدما ارزش داره

شوهر خودمه

این خانوم معلم رو باید زنده زنده بندازی جلو سگای وحشی که تیکه تیکه ش کنن

هنوزم اگه پخش بشه نگاهش میکنم