من میرم سنترال پارک به کفتراش دون می دم

من یه مدت هم میرم هارلم عاشق اسمش بودم همیشه

شهیدت می کنن خو

شهید راه هارلم میشم

وای قشنگترینش جایی بود ک ال پاچینو و دینرو سر ی میز تو رستوران نشسته بودنو با هم حرف میزدن.رو تمام نگاه کردنا و سر تکون دادنا حتی مایکل مان کار کرده بود.من واقعا نمیتونم احساساتو راجع ب این فیلم بیان کنم.بس ک عمیقه

اون صحنه که عالیه ولی یه صحنش رو بهت میکم برو ببین فوق العادهست
اخر فیلم که با دختره دارن از شهر خارج میشن تو تونل به دنیرو زنگ میزنن و میگم جای اون خائن رو پیدا کردیم بعد اینکه دنیرو قطع میکنه کلوز آپ میشه رو صورتش..اون حالت چهره دنیرو تو اون سکانس عالیه تا اینکه دور میزنه و میره سراغ طرف
اونُ یه بار دیگه ببین

الان میذارمش و میبینم دوباره این صحنشو.و دقیقا تمام استراتژی این فیلم رو همین ی جمله میچرخه:ک اگه میخای در عرض 30 ثانیه از مخمصه رها بشی هیچ وابستگی ب هیچ کس تو زندگیت نداشته باش" و اینجا دنیرو وابستگیش کینه شه ک کینه داره.و داره میره ک بره.ب قول خودش زن زندگیشو هم پیدا کرده.ولی همین وابستگیش ک عمیقا کینه ایی هس باعث میشه ک کشته بشه/

راجع ب این فیلم تمام منتقدای امریکایی ی جمله نوشتن:: مایل مان مشق شبشو خوب انجام داده!

بعد کوفت؟؟چرا؟؟

مـضـمـون ایـن پـسـت ُ , حـرفـای اون پـسـت ُ , کـامـنـت ِ ایـن پـسـت ُ

من برم سحری بای باهاره مون

بـای رضـامـون:

شیشه
کرک
اکس
خودت اعتراف کن؟

برف نمیبینی؟ از پنجره نپری پایین یه وقت

نه حوریالعین بهشتی دور و برمن
همشونُ با هم زدم بفرما خانوم دکتر

زهر مار

پسره ی منحرف

ایششششششششش

با یه بار هیچ اتفاقی نمیفته ها