shabet khosh

اگر چه بارور نیست
اما شاخ و برگش ماوای پرندگانی است
که برای لحظه ای بر شاخ آن می نشینند
و آوازی می خوانند
و خستگی بدر می کنند
و باز بر فراز آسمان پرواز می کنند
و می گذرند...
اگر چه بارور نیست
اما سایه ای دارد که رهگذرانی
هر چند برای زمان اندک
در زیر سایه اش آرام می گیرند
و می گذرند...
اگر چه بارور نیست
خانه ای را گرم می کند
با سوختن شاخه هایش
تا زمستانی را بگذرانند
و می گذرند...
سرو اگر چه بارور نیست
اگر چه تهی دست است
اما دلشاد است
دلشاد از آزادگی

مصرع دوم ميشه ؛شهر جدا شده (دور افتاده) هركدومشون يه طرفي افتادن

نرو...
تو هم مثل من نمی تونی دوام بیاری...
نرو...
تو هم مثل من تو غصه کم میاری نرو...
نرو...
نرو...
تو که میدونی من بی تو ،تو بی من یعنی حسرت...
تو که می دونی بی جواب می مونه عشق و عادت...
تو که میدونی کم میشم...
تو که میدونی هم آغوش غم میشی...