برگ ها آرام آرام
دست در کمر هم ...می آیند
مرگی باشکوه وزیبا !
پاتیناژی دلربا از برگ هایی زرد و سرخ و سبز !

آن روز .....وقتی به یاد "خره" افتادم ...........نتوانستم نخندم

برای همین گفتم ..............هاهاهاها

چه روزگاری !


* عرعر نام یک ساز قدیمی هم است .

** چوبی

*** آهنی

دردهای من

جا مه نیستند

تا زتن در آورم

"چا مه و چکا مه" نیستند

تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند تازنای جان برآورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

درد می کند

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرورمن

تکیه گاه بی پنا هی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

دردهای پوستی کجا ؟

درد دوستی کجا ؟

این سما جت عجیب

پا فشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم نوشته است

دست سر نوشت

خون درد را

با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت نا گزیر خویش را رها کنم؟

درد

رنگ وبوی غنچه ی دل است

پس چگونه من

رنگ وبوی غنچه رازبرگ های توبه توی آن

جدا کنم

دفتر مرا

دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

دردهم شنفته است

پس در این میانه من

ازچه حرف می زنم؟



درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم

آدم وقتی خودش است.......خودش هست و خودش !

وقتی خودتی ......یعنی خودتی !

اینجوری آدم....

رها است............

ول ! است

دغدغه هیچکس را ندارد

هیچکس

حتی خودش را !

و زندگی مثل "ریگ " می گذرد

یا مثل آب...چکه می کند ....

یا مثل " باران "می آید پائین ....

مثل آب در سقوط !

دل آب فرو می ریزد نه؟

خیلی جالبه !!!

دیگه خودت هستی و خودت

لازم نیست سر کسی داد بزنی یا کسی با کتاب بکوبد روی سرت !

لازم نیست مداد آبی را .....پرت کنند به تو ....و تو سرت را بدزدی که نخورد به تو

غافل از اینکه ...

سرت می خورد به " دیوار "و تو گیج می شوی ...و همه چیز را ؛هیچ چیز می بینی.

وقتی خودت هستی

حتی دروغ هایت هم ...مثل خودت تنها می شوند

خنده هایت را کسی نمی بیند جز خودت

گریه هایت خودمانی می شوند ..........

داد هایت را ...فقط گلویت می شنود

سیلی هم که بزنی به خودت ......فقط خودت را از خواب پراندی!

اماااااااااااااااااااااااااااااااا

وقتی خودت نیستی

حس هایت "توپ" می شوند

و انگار که توی زمین بازی ....راکت را می کوبند بهت و پرتت می کنند آن ور زمین !

وباز پرتت می کنند ........این ور زمین

و تو این چرخه " پرت "...

همه چیز بد می شوند با تو

حرف با حرف نمی خواند.....

حس به حس ...........رو نمی دهد

دور می شوی .....

مثل همان توپ که یه روز توی این بازی ؛ از دور خارج می شود !

و تو گم می شوی در دغدغه هایی که بچه ها برایت درست می کنند ...

چقدرررررررررررر... دلت برای خودت تنگ می شود ؛وقتی به این می رسی که باید رفت .

وقتی به این برسی که تنهایی

و قصه آن نیست که می خواستی ......

گاهی وقت ها .......آدم به هیچ گرفته می شود

نه آن هیچی که به فکرت رسید ها؛نه............

این هیچ را فقط خود آدم می تواند برای خودش "رنگ " کند...

ونقاشیش را بزند به دیوار "رنگ"شده ؛

وفکرکند .....

اوهوم م م م ..............چه رنگی !

گاهی وقت ها آدم فکر میکند خیلی به فهم "صمیمیت" ؛رسیده است

ولی می بیند.............

هاهاهاهاهاهاها..........

"صمیمی" تر از آدم هم هست

*****************************

وقتی می فهمی تو ..

تواین چرخه و دوران فهمیدن ها و بودن ها و فکر کردن ها و خیلی چیزهای دیگر..

تنها بودی و خودت نمی دانستی ....

ma$khare

رفتم در خانه را با کلیدخودم باز کنم نشد...
در باز بود مثل همیشه....مثل همیشه انگار کسی قبل از من...درست چند دقیقه قبل از من...بوده آنجا....!

راستش دلم به خانه تکانی هم نرفت.غبارها را که دیدم روی میزهاو تابلو ها و مبل ها,انگار که ذره ذره شان غمی باشد بنشیند روی دلم...
کتری را هم که پر کردم بگذارم روی گاز,تا خواست بجوشد دلم بیشتر گرفت.انگار که صدای جوشیدن آب شبیه شیون های بلند بلند زنی باشدهمین ته جنگل...پای همین کوه...نزدیک خانه مان...!

چقدر دوست داشتم کسی بود اینجا,که داد می زد روی این دیوارهای پر ادعا...اصلا دوست داشتم کسی سر خود من هم داد بزند...که مگر آدم در خانه ی خودش هم دلش می گیرد...!؟

چقدر ناراحت شدم کتابهایمان که با آن وسواس و سلیقه در قفسه ها چیده بودیم...آنقدر خاک خورده بودند!!!

گویی هوای این خانه هم حتی,قهر است بامن...اینجا نفسم,آن نفس های قدیمی نیست...!!! سنگین است...

داشتم فکر می کردم کی میشود آفتاب دوباره از لا به لای همیت پنجره ها سرک بکشد به کلبه مان...و من آنقدر جلوی گرمایش بنشینم,که آب شود همه ی غرور بی جایم....!

داشتم ثانیه ها را می شمردم...
1...2...3...4...
هر چند ثانیه بر می گشتم و نگاه می کردم دیوارها را...که نگاه سنگینشان را از من برگردانده اند یا نه...!؟
ولی هر بار قهرآلودتر بودند...پر خشم!

رفتم سراغ صفحه ی شطرنجمان...چقدر جنگ و دعوا...
تنها چند ثانیه طول کشید که مرا برد به همان روزهای داغ و پر خاطره...!
چقدر دلم یک شطرنج آرام می خواست...
که این بار وقتی مهره هایت را از صفحه ی نداشته مان بیرونشان می کنم یا وزیرت را کیش می دهم...مثل همیشه دردش را سر دوستی مان خالی نکنیم...!!
که اگر وزیرت مقابل رخ من می ایستد ابروهایم را به هم گره نزنم و نگویم که چرا اینجایی...که منتظر پیام آتش بس باشم...
بدون اینکه فکر کنم که قشونت تسلیم شده اند....

کلمات و حس ها ...همه آن چه هست ؛ از آن " رخ" است

"رخ" تصمیم گرفته ...همچنان زیبا و باشکوه بماند