دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

لب فروبسته ام از شرم و زبان نگهم
پیش چشمان سخنگوی تو گویاست هنوز

... ابوالحسن ورزی ...

میـــــلاد بی ‌آغاز من‌ هرگـــــز نمی ‌دانـد کســـی‌
من‌ پیـــر تاریخـــــم‌ کـــه‌ بر بـام‌ قــــرون‌ رقصیده‌ام‌

فــــــردای‌ ناپیـــدای‌ من‌ پیـــداست‌ در سیمای‌ من‌
این‌‌سان‌ کــه‌ با فـــرداییان‌ در خود کنـون‌ رقصیده‌ام‌

ای‌ عاقلان‌ در عــاشقی‌ دیوانــه‌ می‌ باید شــــدن‌
من‌ با بلــــوغ‌ عقــــــل‌ در اوج‌ جنــــــون‌ رقصیـده‌ام‌

میـــــلاد دانایی‌ منــــم، پـــــــرواز بینــــــــایی‌ منم‌
من‌ در عروجی‌ جــــاودان‌ از حــــد فــزون‌ رقصیده‌ام‌

پیــــراهن‌ تن‌ پاره‌ کن، عریــــــــــانی‌ جـــان‌ را ببین‌
من‌ در جهــــــان‌ دیگری‌ از خـود بــــــرون‌ رقصیده‌ام‌

با رقــــص‌ من‌ در آسمـــــــان، رقص‌ تمــــام‌ اختران‌
من‌ بـــر بلنـــدای‌ زمـــــان‌ بنگــر که‌ چون‌ رقصیده‌ام

... نصرالله مردانی ...

با ضعف و ناتواني همچون نسيم خوش باش
بيماري اندر اين ره بهتر ز تندرستي

در مذهب طريقت خامي نشان كفر است
آري نشان دولت چالاكي است و چستي

تا فضل و عقل بيني بي معرفت نشيني
يك نكته‌ات بگويم خود را مبين كه رستي

در آستان جانان از آسمان مينديش
كز اوج سربلندي افتي به خاك پستي

خار ار چه جان بكاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخي مي در جنب ذوق مستي

صوفي پياله پيما حافظ قرابه پرهيز
اي كوته آستينان تا كي دراز دستي؟

می كنم گريه من ِ سوخته تا خنده زنَد
گل روی تو در آيينۀ بارانی من

بی قرار آمدی و رفت قرارم از دست
بنشين تا بنشيند دل توفانی من

آفتابی شدی و يكسره آبم كردی
شد حرير نگهت جامۀ عريانی من

بشكن ای بغض وُ فرو ريز كه در خانۀ دل
می زند شعله به جان، آتش پنهانی من

هر چه گفتند و بگويند به پايان نرسد
قصۀ زلف تو و شرح پريشانی من

... نصرالله مردانی ...

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور
پدر را بازپرس آخر کجا شد مهر فرزندی

جهان پیر رعنا را ترحم در جبلت نیست
ز مهر او چه می‌پرسی در او همت چه می‌بندی

همایی چون تو عالی قدر حرص استخوان تا کی
دریغ آن سایه همت که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند
سیه چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

از من اثری نماند این عشق ز چیست
چون من همه معشوق شدم عاشق کیست

رحم بر جان خود از آه شرر بارش کن
که به کف دامن تو سوخته جانی دارد

غیرتم پیش تو نگذاشت که گویم بد غیر
ور نه هر کس که ببینی تو، زبانی دارد

... مجمر اصفهانی ...

آمد از جانب لیلی بر مجنون پیغام
ور نه مجنون به خدا این همه دیوانه نبود

شمع اگر جلوه نمی کرد به هر محفل و بزم
سوزش عشق به بال و پر پروانه نبود

صافی باده دهد جلوه به ساغر ور نه
مستی باده به بوسیدن پیمانه نبود

شکن زلف تو گر پیچ و خمش کمتر بود
بسته ی سلسله اش صد دل دیوانه نبود

آتش هستی اگر در دل من شعله نداشت
روز و شب چشم و دلم بر درِ این خانه نبود

دانه ی خال تو گویند که دام است ولی
مرغ دل بال نمی زد اگر این دانه نبود

گر نمی کرد اشارت به من آن گوشه چشم
( یوسف ) امروز گرفتار تو فتانه نبود

... یوسف رستگار ...

آه که من دوش چه‌سان بوده‌ام!
آه که تو دوش که را بوده‌ای؟!

رشک برم کاش قبا بودمی
چون‌که در آغوش قبا بوده‌ای ...

دارم نگار خاکی کز آسمان نیامد
اما به نزد من شد تمثیل آن یگانه

دل شد خراب جامش لب های پر شرابش
دیگر روا ندارم پرهیز جاهلانه

یک نکته ات بگویم بر گوش خود بیاویز
هر کار خوب و بد را پس می دهد زمانه

... علی حیدری معاف ...

گاه طوفان می زند بر هستیَم
گاه آرمش ندارد مستیَم

گاه بی پروا روَم تا بیکران
گاه ساکن می شوم در یک زمان

گاه در جمعم، سکوتم اختیار
گاه در خلوت هوار از روزگار

گاه می گریم به حال زار خویش
گاه می خندم روانم شد پریش

گاه می خوابم در آرامش به ناز
گاه از شب تا سحر سوز و گداز

گاه در دیروز پیدا می شوم
گاه سر در گم به فردا می روم

گاه باران می شوم از آب سیر
گاه لب را تشنه گردم چون کویر

گاه شعری گویم از فرط جنون
گاه می گیرد دلم از چرخ دون

گاه بر اوجم بسان یک عقاب
گاه رویا می شوم همچون سراب

گاه عابد می شوم بر لب دعا
گاه ساقی می دهد بر کام ما

گاه عاشق می شوم در فکر خویش
گاه زخمم می کند ماری ز نیش

گاه درد خویش را درمان کنم
گاه داد از درد بی درمان کنم

[ الغرض این گاه گاهان گاه نیست
راز دل گفتن دوایش آه نیست ]

مدتی بیمار بودم .. خدا را شکر بهترم .. ممنون که بیادم بودید .......