دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

دلی کز تو سوزد، چه باشد دوایش؟
چو تشنه ی تو باشد که باشد سقایش

چو بیمار گردد به بازار گردد
دکان تو جوید لب قندخایش

تویی باغ و گلشن تویی روز روشن
مکن دل چو آهن مران از لقایش

به درد و به زاری به اندوه و خواری
عجب چند داری برون سرایش

مها از سر او چو تو سایه بردی
چه سود و چه راحت ز سایه همایش

چو یک دم نبیند جمال و جلالت
بگیرد ملالی ز جان و ز جایش

جهان از بهارش چو فردوس گردد
چمن بی‌زبانی بگوید ثنایش

جواهر که بخشد کف بحر خویش
فزایش که بخشد رخ جان فزایش

جهان سایه ی توست روش از تو دارد
ز نور تو باشد بقا و فنایش

منم مهره ی تو فتاده ز دستت
از این طاس غربت بیا درربایش

بگیرم ادب را ببندم دو لب را
که تا راز گوید لب دل گشایش

کوس غارت زد فراقت، گرد شهرستان دل
شحنه عشقت، سرای عقل در طبطاب* داشت

نقش نامت کرده دل، محراب تسبیح وجود
تا سحر تسبیح گویان، روی در محراب داشت

دیده‌ام می‌جست، گفتندم نبینی روی دوست
عاقبت معلوم کردم، اندرون سیماب* داشت

روزگار عشق خوبان شهد فائق می نمود
باز دانستم که شهدآلوده زهر ناب داشت

«سعدی» این ره، مشکل افتاده ست در دریای عشق
کاول، آخر در صبوری اندکی پایاب* داشت

سعدی

طبطاب: آن چوب که گوی بر آن براندازند، نوعی چوگان.
سیماب: جیوه، ترکیب سیم(نقره، جیوه)+آب
پایاب: آب کم عمق که پا به کف آن می رسد.

و دیده ایم درخت ها

که سایه هاشان خواب

مسافرهای شیدا می بینند هنوز

از راه ها در صحراهای سوزان می گویم

که خنک می شوند از نفس شب فقط

تا ارواح برخیزند

پس بزنند آوار شن

و راه بیفتند به سمت دیدارگاه های بی نشان

از صحراها می گویم که نشانی خود را به باران های عابر ندارد

به آسمان هم

از مسافران

که صحراهایی عدنی را به خواب دیدند

از رمبوها که ویران شدند مثل برج دشمن در صحرا

که ما عبور کرده ایم انگار



منوچهر آتشی/ اتفاق آخر/ رؤیا در رؤیا

گنجشکک اشی مشی
لب بوم ما مشین
بارون می آد خیس می ‌شی

برف می‌ آد گوله می ‌شی،
...می ‌افتی تو حوض نقاشی!
خیس می‌شی گوله می ‌شی

می ‌افتی تو حوض نقاشی
کی می ‌گیره ~ فراش باشی
کی می ‌کشه ~ قصاب ‌باشی


کی می‌ پزه ~ آشپز باشی
کی می ‌خوره ~ حکیم ‌باشی

راه نجات از شب گیسوی دوست نیست
ای من، به آخرین شب دنیا خوش آمدی

پایان ماجرای من و عشق روشن است
ای قایق شکسته به دریا خوش آمدی

با برف پیری‌ام سخنی بیش از این نبود
منت گذاشتی به سر ما خوش آمدی

ای عشق ای عزیزترین میهمان عمر
دیر آمدی به دیدنم اما خوش آمدی !
...........................
فاضل نظری

شک ندارم....