دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

نشستم به بامی که بام اَش نی است
شگفتا دلم میزند باز پَر

نفس گیر گردیده آرامشم
خوشا بارِ دیگر هوای خطر

بر آن است شب تا به خوابم کشد
بزن باز بر زخمِ من نیشتر

دلم جرأتش قطره ای بیش نیست
تو ای عشق، او را به دریا ببَر

... محمدعلی بهمنی ...

چه غریبانه من از درگهِ تو رانده شدم
با وجودی که دلم محرم راز است هنوز

چه دهم شرح پریشانی شبهای فراق ؟
شمع صد خاطره در سوز و گداز است هنوز

زاهد از طاعت رندانه ی ما در عجب است
که مرا خاک درت ، مُهرِ نماز است هنوز

شوکت سلطنت و دولت محمود کجاست ؟
سخنی هست اگر ، حسن ایاز است هنوز

آن شکر خنده که صبح کرمش دید خزان
به چمن خانه ی چشمم گل ناز است هنوز

مُهر و سجاده و تسبیح فکندیم در آب
به امیدی که درِ میکده باز است هنوز

( پیر ) ما گفت : که پیوند وفا را مگسل
جای شکر است که او بنده نواز است هنوز

... محمدتقی پیرکاری ( پیر ) ...

نمی خواهی که زخمت را به مرهم احتیاج افتد
سپر از سینه کن سنگ جفای آسمانی را

کنون کز رعشه ی پیری به جامم می نمی ماند
چه حاصل گر دهد دوران،شراب کامرانی را ؟

به سان سایه گر از ناتوانی ها زمینگیرم
ز همراهان نی ام واپس، بنازم سخت‌جانی را

ز رویش دیده محروم است و گوش از مژده ی وصلش
که دوران بسته بر دل شاهراه شادمانی را

دلم سیمای جنگ از چهره ی صلح تو می یابد
به آن چشمی که بیند در تغافل همزبانی را

این دم از عالم عشق است به بازی مشمر
گر به بازی شمری قیمت خود می‌شکنی

حتی اگر سراب شوی، باز عاشقم
از لذتِ تجسم ِ نزدیک و دور تو

مهتابِ من به اولِ شوال می رسم
در برکه ام، هنوز نیفتاده نورِ تو

چیزی بگو، که آینه ام پرغبار شد
از شوق و شرم ِ وازدۀ سوت و کورِ تو

... شیدا شیرزاد ...

سلام استاد عزیز ..