دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

☑ سلام برشما ::: -( ترانه عزیز )-

توان گفتن آن راز جاودانی نیست
تصـوری هم از آن باغ ارغـوانی نیست!

پـر از هراس و امیـدم که هیچ حادثـه ای
شبیه آمدن عشق ناگهانی نیست

بگذار تا به لرزه بیفتد خطی سیاه
چشم انتظار و دل نگران پیکری بکش

بر روی بوم دور تر از من قدم زنان
ساعت حدود هفت که شد دختری بکش

وقتی عبور می کند از پیش چشمهام
تو لا به لای رهگذاران یک پری بکش

از من نپرس شکل پری را عزیز من
تصویر خویش را که خودت از بری بکش

این رنگ و این قلم تو خودت را برای من
آنطور که دل همه را می بری بکش

حالا که جای چشم تو دریا کشیده ای
غرقم نکن به جای مژه بندری بکش

من فکر می کنم که تو هم عاشقم شدی
یک منظره از این همه خوش باوری بکش

باید تو را صدا کنم اما بدون گل؟
در دستهام شاخه ی نیلوفری بکش

آن کیست با تو می رود او... من که نیستم؟
این لحظه را کنار کس دیگری بکش

من داد می زنم که کجا می روی بمان
بنشین برای تابلوات آخری بکش

و سالهاست بی تو نشستم در این غروب
نقاش من به تابلوی خود سری بکش...........

مهدی مردانی

چه سینه سوز آه ها، که خفته بر لبان ما،
هزار گفتنی به لب، اسیر پیچ و تاب شد

نه شور عارفانه ای، نه ذوق شاعرانه ای،
قرار عاشقانه هم، شتاب در شتاب شد

نه فرصت شکایتی، نه قصه و روایتی،
تمام جلوه های جان، چو آرزو به خواب شد

نگاه منتظر به در، نشست و عمر شد به سر،
نیامده به خود دگر، که دوره شباب شد


صورتگر

جز خدا كس خبر از عشق من و يار نداشت
اشك غماز من اين راز نهان افشا كرد

چون كه از رنج فراق و غم هجران گفتم
او به ديدار هميشه اگر و اما كرد

دلم از دوري او سخت به تنگ آمد و او
آه و افسوس كه بامن به دليري تا كرد

...رضا مشتاق...