دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

☑ سلام برشما ::: -( پرنیان عزیز )-

چون رود آمدیم به هر پستی یی فرود
چون آبشار، جز دره راهی نداشتیم

می خواستیم مَرد بمانیم همچو کوه
پنداشتیم و پشت و پناهی نداشتیم

کوه است کوه و نیست پناهیش غیر خویش
ما نیز غیر باد پناهی نداشتیم

ما را بهانه دیدن آیینه خانه بود
محض رضای آینه، آهی نداشتیم

همدل شدیم تا دل مان داوری کند
دل ها ز سنگ بود... الهی نداشتیم

کاری به جز دعا که نیامُختِ مان پدر
جز لشکر امید، سپاهی نداشتیم

آن بخشها در اصل برای خودم جالب‌تر است .

و به تنهایی هم بار معنایی بسیاری دارد ... همین !/

می دویم و جاده انگاری دهن وا می کند
در هراس راه پر پیچ و خمیم این روزها

می رسد تا استخوان این زخم ها، اما هنوز
در امید واهی یک مرهمیم این روزها

سیب در دامانمان افتاد و دور انداختیم
وصله ی ناجور نسل آدمیم این روزها

تا کجاها می رسد فریادهامان تا کجا؟
در نی پوسیده ی خود می دمیم این روزها

بچگی کردیم، دنیا هم به بازیمان گرفت
دست هایت را بده، گم می شویم این روزها

... لیلا عبدی ...

گاه می گریم چو ابر تیره در دامان شب
گاه می خندم به روز و روزگار خویشتن

آنقدر بیزارم از هستی که گر مرگم رسد
بوسه خواهم زد به پایش تا مزار خویشتن

زیبایی گلهای جهان دیر نپاید
ای غنچه، بزن خنده که هنگام شبابست

مغرور مشو اینهمه بر سوز خود ای شمع
کاین سازش پروانه هم از روی حسابست

از اوج فلک دیده بر این خاک چو بستیم
دیدیم که پهنای جهان نقش سرابست

ای مرغ شباهنگ، مکن ناله که امشب
از عمر، مرا آرزوی یک مژه خوابست

شهدی لنگرودی

چشم و چراغ خانه ی ما داغ عشق بود
چشمی که از چراغ بگیرد سراغ کو؟

دلهای خویش را به گواهی گرفته ایم
اما در این زمانه خریدار داغ کو؟

شب دررسید و قصه ی ما هم بسر رسید
کو خانه ای برای رسیدن، کلاغ کو؟