دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبار
شادمانه و شاکر.

از بیرون به درون آمدم:
از منظر به نظّاره، به ناظر. ــ
نه به هیأتِ گیاهی
نه به هیأتِ پروانه ای
نه به هیأتِ سنگی
نه به هیأتِ برکه‌ای، ــ
من به هیأتِ «ما» زاده شدم
به هیأتِ پُر شکوهِ «انسان»
تا در بهارِ گیاه به تماشای رنگین‌کمانِ پروانه بنشینم
غرورِ کوه را دریابم
و هیبتِ دریا را بشنوم
تا شریطه‌ی خود را بشناسم
و جهان را به قدرِ «همت و فرصتِ» خویش معنا دهم
که کارستانی از این‌دست
از توانِ درخت و پرنده و صخره و آبشار «بیرون» است.

احمد شاملو - 29 آبان 1371

تزار یعنی قدرت ، تزار یعنی تخریب ، تزار یعنی مرگ و تزار بزرگترین و قدرتمند ترین بمب شکاف هسته ای اتم / هیدروژنی که تا کنون آزمایش شده است ، تزار نابودی تمامی زتدگی بر روی کره زمین از موجودات و نبات تا جزئی ترین علائم حیات بر روی کره خاکی حتی دریاهاست !!!!

در نسخه آزمایشی این بمب با قدرت انفحار 50 میلیون تن TNT امواج حاصل از انفجار سه بار دور زمین را طی کرد ! و در فنلاند شیشه خانه ها را شکست! شعاع تخریب موثر ( 100 درصد !! ) پانصد کیلومتر و موجودات زنده تا شعاع 100 کیلومتری محل انفجار تبدیل به بخار شدند و نابود گردیدند.

نه بابا فتوشاپ نیس که ... معلومه ...

هرچند

در مسجد چشمانت
ديريست دلم مرده
برخيز به مهماني
با خنده ی سر خورده
*
ديريست كه من بي تو
يك مرده بيجانم
در خلوت و تنهايي
بي تاب و پريشانم
*
ديريست كه پروانه
لبخند نزد بر ياس
گنجشك نمي خواند
بر شكوفه گيلاس
*
ديريست كه در سينه
يك ستاره مي سوزد
ديدگان غمگين را
بر چشم تو مي دوزد
*
ديريست كه در كوچه
جا پاي تو پيدا نيست
پاييز و بهارش را
امید به فردا نيست
*
من در خم اين كوچه
يك بنفشه مي كارم
بگذار كه اين گل را
در دست تو بگذارم
*
بگذار شبم با تو
با نور بياميزد
بگذار كه دست من
بر گردنت آويزد
*
اي رفته سفر بر گرد!
اين خواهشِ بيجا نيست

هر چند كه مي دانم
فرداي تو با ما نيست !
...